Historikk

morgenstierneKort etter at Noreg vart sjølvstendig i 1814, vart Regjeringsadvokatembetet oppretta. Den første regjeringsadvokaten byrja i 1816.
Det var ein privatpraktiserande advokat som var oppnemnd som regjeringsadvokat. Han held fram med privat praksis ved sidan av og hadde oppgåva som regjeringsadvokat, advokat for staten, som ein viktig del av arbeidet sitt. Denne ordninga med at regjeringsadvokaten var ein privatpraktiserande advokat, var vel kjend frå unionstida med Danmark. Der er ordninga framleis slik, kammeradvokaten har privat praksis ved sida av. Denne ordninga held fram i Noreg i nesten 150 år.

I 1962 vart Regjeringsadvokatembetet omorganisert. Det vart då tilsett ein regjeringsadvokat. Han var tenestemann og hadde ingen private klientar ved sida av. I byrjinga av 1962 var det ein regjeringsadvokat og fire-fem tilsette advokatar. Embetet har vakse jamt og trutt, og i 2012 er det 34 advokatar ved embetet.

Lista over regjeringsadvokatar ser slik ut:

Bredo Henrik Morgenstierne 1816-1820
Jonas Anton Hielm 1820-1825
Niels Aars 1822-1830
H. C. Petersen 1830-1837
Fredrik Stang 1837-1839
Eskild Bruun 1839-1842
I. W. Skjelderup 1842-1859
Bernhard Dunker 1859-1870
H. C. H. Grønn 1870-1873
Christian Lasson 1873-1893
Johannes Bergh 1893-1904
Karl Lous 1904-1917
Annæus Schjødt 1917-1923
Kristen Johanssen 1924-1939
Valentin Voss 1939-1941
Henning Bødtker 1945-1962
Hans Michelsen 1962-1972
Bjørn Haug 1972-1993
Sven Ole Fagernæs 1993-

Det går ei rekkje historier om tidlegare regjeringsadvokatar. Henning Bødtker har i memoarane sine fortalt dette om Jonas Anton Hielm:

"Han var utvilsomt en stor begavelse, man han var ikke alltid så helt nøyeregnende med de midler han brukte. Som et lite eksempel på det kan nevnes historien om hvordan han lurte sin kollega Morgenstierne. De skulle prosedere mot hverandre i Drammen. Hielm var kommet forut til et skysskifte i Asker og hadde medbragt gode saker til en lekker frokost som sto ferdig da Morgenstierne kom og ble invitert til å delta. Herrene lot seg det smake i fred og ro, og Morgenstierne følte seg naturlig nok trygg ved at motparten var tilstede. Til slutt syntes han det dro ut og sa: ”Ja, nå skulle vi vært i Drammen.”

Da svarte Hielm:
”I Drammen. Men har De da ikke som jeg sendt Deres fullmektig?"